نقدی بر بیست و پنجمین جشنواره تئاتر استان چهارمحال و بختیاری

چقدر جشنواره بیست و پنجم استعداد و حضور گرم و حرفه ای نویسندگان استانی و بومی را لح کرد.

همانطور که در خبرهای قبل شاهد آن بودیم حضور حرفه ای و امیدوار کننده نویسندگان و نمایشنامه نویسان مطرح و کهنه کار استان چهارمحال و بختیاری در مرحله بازخوانی متون جشنواره بیست و پنجم باعث دلگرمی و نوید بخش تئاتری رو به رشد بود.

در مرحله بازخوانی متون بنا به دلایل مختلف که در آیین نامه و فراخوان جشنواره قید شده بود متونی قابل پذیرش بود که اصلا اجرا و حضور در جشنواره ای را تجربه نکرده باشند و اورجینال وارد حوزه رقابت شوند، اما...

نویسندگان بومی که اغلب از شهرکرد بودند و زحمت قلم فرسایی و گذران وقت در این شرایط سخت زندگی را به خود داده بودند در معرض تمایز قرار گرفتند، شهرستان های استان به دلیل نداشتن نویسنده و یا حتی داشتن نویسنده اما ندادن زحمت به خود نگارش متن را بی خیال شده و از قانون ظالمانه سهمیه شهرستانی استفاده و متون خود را بر جشنواره دیکته کردند، چندسالی بود که در جشنواره های تئاتر استانی بنا به فعالیت مداوم تئاتری های شهرکرد، نگارش متون بومی و به روز بودنشان، با داوری های نسبتاً صحیح آثارشان به مراحل بعد راه پیدا می کرد که این مهم موجبات نارضایتی آنهایی را فراهم می ساخت که فکر می کردند تئاتر بدون هزینه وقت و نگارش متن و زحمت هم می شود اجرا و به منطقه ای راه یابد، با اعتراضات فراوان در طی سال از اداره امتیاز شهرستانی بودن را گرفتند تا از مرحله عقب نمانند، یک عامل دیگر هم بر لح کردن استعداد نویسندگان بومی دامن زد، از هرگروه فقط 2 متن قابل تایید بود حتی اگر گروهی درجه الف باشد و یا ب و یا جیم فرقی نمی کرد از گروه 15 نفری دو متن و از گروه 50 نفری هم دو متن...

با این تفاسیر تمرین گروه ها آغاز شد، شرایط سخت و ترافیک تمرین ها در تالار امیرکبیر شهرکرد و کمبود بازیگر و امکانات، اما گروه های شهرستانی بازهم کم کاری و نداشتن فعالیت مستمر به کمکشان آمد، یک متن آماده چاپی و یا غیر بومی و یک فضای آماده به وسعت تالار امیر کبیر شهرکرد فقط برای یک گروه، جالب اینکه با این همه داشتن فضای مناسب همچنان کلیشه و تکرار و نداشتن اطلاعات به روز تئاتر و کهنه گی در کارهایشان موج می زند و این یکی دیگر از مشکلات تئاتر استان ماست که شهرستان هایش نیاز به آموزش دارند البته نه تنها از نظر بعد تولید بلکه از نظر فرهنگی و رعایت ساختار و کرامت  انسانی.

صراحت کلام من نه از روی جسارت بلکه از روی دلسوزی و دغدغه است بسا تئاتر ما از این مشکلات رهایی یابد.

جشنواره آغاز می شود و گروه ها یکی پس از دیگری اجرا می روند و شتابزدگی در تمامی آثار موج می زند، تئاتر شهرکرد در محدودیت مکان زمان و تئاتر سایر شهرستان ها با داشتن مکان مناسب و زمان هر دو شتابزده و کم دقت ظاهر می شوند. اختتامیه جشنواره آغاز می شود گوا از طریق گروه های منتخب قضیه لو رفته و دبیرخانه حیرت زده مانده، چه کسی می توانست آرا را لو داده باشد جز داوران، البته رای که از قبل از جشنواره مشخص باشد نیاز به سکرت ماندنش خنده دار است، اسامی خوانده می شود یکی پس از دیگری متون اورجینال بسیاری اصلا دیده نمی شوند حدالمقدور در حد یک اسم و یک تشکر خشک و خالی، مدام متون غیر بومی و غیر اورجینال از همه حیث، به اعتقاد تماشاچی های ثابت تئاتر های شهرکرد، هر آنچه که از نگاه منتقدان و پیشکسوتان و درس آموختگان تئاتر عیب بود به نظر این داوران حسن بود و امتیاز، مثلا وقتی ارتباط یک نمایش با تماشاچی می بایست دیالوگ باشد و دیالوگ کاملا به زبان دیگری ادا شود و داور اذعان کند که هیچ چیزش را نفهمیده چطور نمایشنامه نویسی اول جشنواره را می گیرد، مثال دیگر اینکه متنی معنا گرا و کاملا تفکری با داشتن خصوصیات و مولفه های یک تئاتر پست مدرن هدفمند شندیده می شود و داور کاملا موضوع آن را دریافته و به قول خودش لذت برده به یکبار تا حدی که می توانسته اند سرکوب می شود، پس جایگاه تئاتر و تعاریف آن چه می شود؟اینجاست که باید گفت استعداد های نو هنرمندان این استان در این جشنواره لح شد و دست آخر با جسارت و اهانت داور مواجه و با دروغ و دروغ پردازی آمیخته می شود.

انشالله با عنایت خداوند متعال و پیگیر ی های مسئولین اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان شاهد آن باشیم که زحمت و خون دل خوردن و انگیزه ها و استعدادهای بر باد رفته نمایشنامه نویسان و بازیگران و کارگردانان و سایر عوامل گروه ها پایمال نشود چرا که چراغ کم سو ی تئاتر استان رو به  خاموشی است. پرفروغی چراغ تئاتر استان را آرزومندیم.

برگرفته شده از سایت گروه همسفران مهتاب http://hm-theater.rozblog.com/

/ 0 نظر / 4 بازدید