نمایشی که مردم نمی سپارند به یاد

از سوی دیگر در اواخر دهه 50 شهر فرخشهر(قهفرخ) و شهر بروجن در توسعه هنر تئاتر نقش آفرینی کردند و افرادی مانند علی شهابی آثار کلاسیک را با کمک دانش آموزان به روی صحنه برد.

علی شهابی نخستین کسی بود که به صورت علمی تئاتر را در تهران فراگرفت و موفق شد آثار قابل تاملی را به روی صحنه ببرد.

اما اوج هنر تئاتر به شکل نوین در چهارمحال و بختیاری به اواخر دهه 60 باز می گردد که هنرمندان این استان موفقیت هایی را در عرصه جشنواره های مختلف بدست آوردند.

در این دهه، تئاتر در چهارمحال و بختیاری از مخاطبان فراوانی برخوردار شد به گونه ای که رفتن به سالن نمایش به دلیل حجم زیاد استقبال مخاطبان و محدودیت سالن، کاری مشکل بود.

اما تئاتر چهارمحال و بختیاری در دهه 80 با بحران مخاطب مواجه شد به گونه ای که مخاطبان برای دیدن تئاتر هزینه نمی کردند، به همین دلیل رویکرد فعالیت های تئاتراستان به سمت حضور در جشنواره ها سوق یافت و جشنواره های تئاتر عرصه بروز آثار نمایشی استان شد.

با این حال نمایشنامه نویسی و یا ترجمه نمایش نامه در استان، قدمتی بیشتری از اجرا دارد به گونه ای که میرزا حبیب دستان بنی (اصفهانی) با ترجمه و نگارش آثار مولیر مخاطبان را با نمایشنامه های اروپایی آشنا کرد.

آنچه این روزها تئاتر چهارمحال و بختیاری را به چالش کشیده، استقبال کم فروغ مخاطب و عدم درآمد زایی در این هنر است.

هنرمندان این رشته در چهارمحال و بختیاری هنرمندانی توانمند هستند که در حوزه بازیگری، نمایشنامه نویسی، اجرا، کارگردانی، طراحی صحنه و حتی نور نیز بارها توانایی خود را با کسب عناوین جشنواره های تئاتر اثبات کرده اند.

این روزها ظهور و بروز تئاتر چهارمحال و بختیاری مثل یک دهه اخیر تنها به جشنواره ها منتهی می شود و گهگاه نیز سالی یک اجرا برای عموم به روی صحنه می شود.

آنچه در تئاتر می تواند مهم باشد حمایت از اجرای عمومی از سوی متولیان این هنر در استان است که اگر رابطه دو سویه بین اجرای عمومی و حمایت مالی برقرار باشد، تئاتر استان به بالندگی می رسد.

اگر هنرمندان تئاتر چهارمحال و بختیاری حمایت مالی شوند، با توجه به ظرفیت های این رشته هنری در استان، مثل دهه های گذشته در جشنواره بین المللی فجر حضوری پررنگ خواهند داشتند و دوباره ستاره های درخشان این هنر می شوند.

ˈرضا ولی پور دهکردیˈ از آن دست هنرمندان تئاتر است که بازیگری، کارگردانی و نویسندگی نمایشنامه را تجربه کرده، وی مشکل این رشته را ضعف حمایت مالی و معنوی مسوولان می داند و می گوید: وقتی تئاتر به دست افراد غیرحرفه ای می افتد و نیروهای متخصص کنار گذاشته می شود، رشد و بالندگی در این هنر به وجود نمی آید.

وی در گفت وگو با ایرنا می افزاید: طرح شناسنامه دار کردن گروه های نمایشی می توانست ایده خوبی باشد اما در عمل از گروه ها حمایت چندانی نشده و وعده حمایت 200 میلیون ریالی از گروه ها، تنها به پنج میلیون ریال محدود شده است.

این بازیگر و کارگردان با سابقه تئاتر که از دهه 60 تاکنون در فضای هنر نمایش چهارمحال و بختیاری حضور مستمر دارد، می گوید: هنر تئاتر در کشور نیازمند سیاست گذاری های جامع و کامل است و گروه های شهرستانی نیازمند حمایت های قانونی می باشند.

ولی پور می گوید: استقبال اندک از آثار تئاتر درچهارمحال و بختیاری به دلیل تبلیغات ضعیف است و اگر تبلیغات گسترده باشد مردم از هنر نمایش استقبال می کنند.

به گفته وی، اگر تبلیغات به خوبی صورت نگیرد، اجرای عمومی با استقبال همراه نمی شود و در این صورت هنر تئاتر فقط به هنرمندان تئاتر ختم می شود.

وی که با وجود داشتن مجوز اجرای تئاتر از سال 91 تاکنون اثری را برای اجرای عمومی نگذاشته، گفت: اجرای عمومی تئاتر نیازمند اعتبار و سرمایه گذاری است و با قیمت های پایین موجود اجرای عمومی امکان پذیر نیست.

ˈکامیار معتمدیان دهکردیˈ نیز از جمله کارگردانان تحصیلکرده تئاتر در چهارمحال و بختیاری است که دغدغه هنر نمایش را دارد.

وی می گوید: مهمترین مشکل تئاتر، ضعف مدیریتی و هدایت نکردن گروه ها به سمت اجرای عمومی و سانسورهای غیرمنطقی است.

معتمدیان در گفت وگو با ایرنا افزود: برای اجرای عمومی منابع مالی خاصی که بتواند به صورت کامل از گروه های تئاتر حمایت کند در نظر گرفته نشده است.

این کارگردان جوان درباره عدم استقبال از اجراهای عمومی می گوید: اجرای عمومی یک اثر هزینه بر و زمان بر است و اگر تبلیغات خوبی در این زمینه از سوی متولیان فرهنگی صورت بگیرد، مخاطبان تئاتر نیز افزایش می یابد.

وی درباره ایجاد تئاتر شهر در استان ها اظهار داشت: بودن تئاتر شهر از نبودن آن بهتر است اما مشکل تئاتر در استان ها کمبود فضا و زیرساخت ها نیست چرا که برخی از فضاها تنها تزیینی می باشد و استفاده ای از آن صورت نمی گیرد.

معتمدیان، رابطه مسوولان فرهنگی واجرایی در استان ها باهنرمندان را مستحکم نمی داند و اعلام می کند :این رابطه باید دو سویه باشد.

به گفته وی،استقرار و ثبت گروه های نمایشی و حمایت از گروه های تئاتر نباید تنها در حرف خلاصه شود و باید این حمایت ها عملی باشد.

یک بازیگر تئاتر در چهارمحال و بختیاری نیز می گوید: چشم انداز تئاتر در سطح کشور برای هنرمندان این رشته روشن نیست و باید چشم اندازی روشن پیش پای هنرمند قرار گیرد تا هنرمند به هنر خویش به عنوان یک شغل نگاه کند.

ˈجواد هیاریان ˈ در گفت وگو با ایرنا افزود: ثبت و استقرار گروه ها نیازمند حمایت مالی است و این حمایت باید مستمر باشد تا اهالی تئاتر دغدغه ای نداشته باشند.

به گفته وی، اگر اجرای عمومی تئاتر در سطح استان مورد حمایت قرار گیرد و مستمر باشد مخاطب تئاتر نیز همیشه وجود خواهد داشت.

ˈقاسم اسماعیلی دهکردیˈ از با سابقه ترین بازیگران، کارگردانان و نویسندگان هنر تئاتر در چهارمحال و بختیاری است که از دهه 60تاکنون در این رشته هنری مشغول فعالیت است.

وی که اکنون به عنوان معاون فرهنگی هنری حوزه هنری چهارمحال و بختیاری فعالیت دارد، می گوید: نبود نگاه فرهنگی و دانش در زمینه مدیریت فرهنگی استان از جمله معضلات تئاتر است.

اسماعیلی در گفت وگو با ایرنا اظهار داشت: کمبود اعتبار برای تولید اثر و همچنین عدم مدیریت صحیح بودجه در این زمینه، کمبود مکان مناسب برای تمرین و اجرای نمایش به لحاظ معماری و امکانات فنی و موقعیت جغرافیایی از دیگر مشکلات تئاتر در استان هاست.

به گفته وی، نداشتن اجرای عمومی در طول سال یا حداقل در مقاطع مشخص، تئاتر را از سبد کالای فرهنگی خانواده ها حذف کرده، هنر نمایش هم اکنون مانند فروشگاهی که در طول سال فقط چند روز دایر است و تازه آن روزها هم از قبل معلوم نیست و طبیعی است که هیچ مشتری عاقلی برای خرید از این فروشگاه برنامه ریزی نمی کند.

معاون حوزه هنری استان می گوید: طرح استقرار گروه های تئاتری، روی کاغذ طرح خوبی است، ولی ساختارهایی که قرار است منجر به اجرای این طرح شود، ناکارآمد است.

اسماعیلی درباره تاثیرات ساخت ˈتئاتر شهرˈ در استان ها افزود: در این مورد نمی توان به قطع اظهارنظر کرد ولی بدون شک، شکل و نحوه اجرای طرح و چگونگی برخورد استان ها و مسوولان فرهنگی در کارآمدی و یا ناکارآمدی این طرح و دیگر طرح های فرهنگی نقشی بسزا دارد.

به گفته وی، در چهارمحال و بختیاری ضرورت وجود تئاتر به عنوان یک هنر تاثیرگذار هنوز از طرف مسوولان حس نشده، بنابراین تعامل مسوولان در این باره زیاد نیست.

وی درباره وضع قوانینی در حمایت از اجرای عمومی تئاتر می گوید: در این چند سال آنقدر مسوولان تئاتر به تبع قوانین عوض شده اند که هیچ فرصتی برای وضع قانونی در حمایت از اجرای عمومی در استان ها ایجاد نشده است.

معاون حوزه هنری که ازپیشکسوتان هنر نمایش استان است، درباره اجرای تئاتر با رویکرد بومی و قومی می گوید: آنچه مسلم است تا مضامین قومی و بومی در تولیدات درونی نشود و تنها متاثر از موج، جشنواره ها و یا آیین نامه ها باشد، فقط به افراط و تفریط در این زمینه می انجامد.

اسماعیلی افزود: آنقدر از این مضامین استفاده نادرست و بدون منطق می شود که دلزدگی ایجاد می کند و این دست اثار بومی از تحریف هم به دور نیست یا اینکه تولیدات هیچ ارتباطی به جغرافیای تولید خود ندارند.

به گفته وی، آنچه واقعیت دارد این است که تئاتر استان ها به حال خود رها شده و هیچ حرکت زیربنایی در این باره انجام نمی شود و آنچه که وجود دارد نیز همه از باب رفع تکلیف و ارائه آمار است.

مسوول انجمن هنرهای نمایشی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی چهارمحال و بختیاری می گوید: در این استان تاکنون هفت گروه نمایشی پروانه ثبت دریافت کرده اند و 40 گروه نیز ثبت نشده است.

ˈامید بسیم ˈ در گفت وگو با ایرنا افزود: در همه شهرستان های استان فضا و سالن برای اجرای نمایش وجود دارد.

به گفته وی،ایجاد و راه اندازی تئاتر شهر در این استان در دست پیگیری است و پس از دریافت مجوزهای لازم مجتمع امیرکبیر شهرکرد به عنوان تئاتر شهر چهارمحال و بختیاری معرفی و در تئاتر شهر همیشه اجرای نمایش صورت می گیرد.

وی درباره عدم استقبال مردم از اجرای عمومی تئاتر گفت: اجرای عمومی یک اثر نیازمند تبلیغات است و در صورت تبلیغات مناسبت اجرای عمومی با استقبال مردم و مخاطبان روبرو می شود.

به گزارش ایرنا، تئاتر در چهارمحال و بختیاری با حمایت مسوولان می تواند همچنان به عنوان یک هنر چند وجهی و تاثیر گذار قلمداد شود.

7359/558/

از : محمود رییسی

/ 1 نظر / 14 بازدید
احمد شاه مسعود

با سلام مرسی از اطلاعات خوبی که ارائه کردید دنبال مطلب برای تحقیق دانشگاه می گشتم چه خوب که شما نوشته ای درباره این استان داده اید